«Μήδεια» από τον Μιλιβόγιεβιτς σε περιοδεία

Μετά τη θρυλική ερμηνεία της το 1997, η Καρυοφύλλια Καραμπέτη επιστρέφει, 29 χρόνια μετά, στον εμβληματικό ρόλο της Μήδειας, πρωταγωνιστώντας στην παράσταση του καλοκαιριού.

Ο αγαπημένος του ελληνικού κοινού διεθνής σκηνοθέτης Nikita Milivojević έρχεται στη χώρα μας, για να υπογράψει μια συγκλονιστική ανάγνωση της σπουδαίας τραγωδίας. Μια Μήδεια που κουβαλάει στη σκηνή, ως μνήμη και ως αλήθεια, το αφόρητο φορτίο του έρωτα που οδηγεί στην προδοσία, την εξορία και τον θάνατο.

Μια μεγάλη παραγωγή υψηλών προδιαγραφών από τον πολιτιστικό οργανισμό «Λυκόφως» του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου.

Πρεμιέρα στις 5 Ιουλίου στο Θέατρο Βράχων και περιοδεία σε επιλεγμένους σταθμούς σε όλη την Ελλάδα.

Μήδεια. Η εμβληματική τραγωδία του Ευριπίδη παρουσιάζεται φέτος το καλοκαίρι σε μια μεγάλη παραγωγή υψηλών προδιαγραφών. Μια παράσταση που αναμετριέται με τον πυρήνα της αρχαίας τραγωδίας, τη διαχρονική της ένταση και την επίκαιρη ειρωνεία της.

Ο Nikita Milivojević, διεθνής σκηνοθέτης με βαθιά σχέση με την ελληνική γραμματεία, μετά την πρωτοποριακή καλλιτεχνική εμπειρία «Πέρσες – Το ταξίδι στο πεδίο των ψυχών» που παρουσίασε το 2023 στην Ελευσίνα – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης επιστρέφει για να προσεγγίσει αυτή τη φορά τη Μήδεια, με καθαρότητα και εσωτερική δύναμη, φωτίζοντας την ανθρώπινη διάσταση του μύθου. Η παράσταση διατηρεί τον κλασικό άξονα του κειμένου, αφήνοντας τα υπόγεια ρεύματα μιας ισχυρής μνήμης να διαπερνούν τη δράση. Η ιστορία μοιάζει να ξεδιπλώνεται μέσα από όσα ανακαλεί η ίδια η Μήδεια, σαν εικόνες που επιστρέφουν επίμονα· ο έρωτας, η φυγή, τα παιδιά, η προδοσία.

Στον ρόλο της Μήδειας, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη ενσαρκώνει μια γυναίκα που αγάπησε ολοκληρωτικά και οδηγήθηκε στην απόλυτη ρήξη. Δίπλα της, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος και ο Άρης Λεμπεσόπουλος αποτυπώνουν με καθαρότητα τη σύγκρουση έρωτα, εξουσίας και ευθύνης που διαπερνά το έργο, ενώ η Ρένη Πιττακή, στον ρόλο της Τροφού, φέρει τη φωνή της μνήμης και της συνείδησης της τραγωδίας.

Δώδεκα ηθοποιοί συγκροτούν ένα συμπαγές σκηνικό σώμα, όπου οι φωνές ενώνονται και λειτουργούν ως καθρέφτης της πτώσης της ηρωίδας. Δύο μουσικοί επί σκηνής συμμετέχουν οργανικά στη δράση, με τη ζωντανή μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού να διατρέχει την παράσταση με ένταση και υποβλητικότητα, δημιουργώντας ένα ηχητικό τοπίο που συνομιλεί με τον αρχαίο λόγο.

Η Μήδεια παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρη. Μιλά για την προδοσία, την εξορία, την αξιοπρέπεια και το οριακό σημείο όπου ο άνθρωπος συνθλίβεται ανάμεσα στον έρωτα και την κοινωνική τάξη. Η παράσταση δεν αντιμετωπίζει τη Μήδεια ως «τέρας», αλλά ως μια συνειδητή ανθρώπινη ύπαρξη που φτάνει στο έσχατο όριο.