Συνέντευξη | Ιφιγένεια Γρίβα: «…η ζωή γλυκαίνει με τα χτυπήματα…» Η αποτυχία είναι διαβατήριο. Μια ευκαιρία για να αναλογιστούμε τι δεν κάναμε καλά, τι πρέπει να προσέξουμε και τι χρειάζεται να αλλάξουμε! Σημαντικό βέβαια είναι να δούμε σε ποιο πλαίσιο κάτι θεωρείται «αποτυχία» στη σύγχρονη κοινωνία! Διότι μια δηλωμένη «αποτυχία» απέναντι στο «επιτυχημένο» σύστημα που κυριαρχεί μπορεί απλά να είναι και μια διαφορετική οπτική της πραγματικότητας
Η Ιφιγένεια Γρίβα, ηθοποιός με πολυσχιδή εκπαιδευτική και καλλιτεχνική διαδρομή (απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών και της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου), έχει ήδη στο ενεργητικό της συνεργασίες με σημαντικούς Έλληνες και ξένους δημιουργούς, συμμετέχοντας σε θεατρικές παραγωγές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ιδιαίτερη θέση στην πορεία της κατέχει η δράση «Επισκεπτήριο» του Εθνικού Θεάτρου, της οποίας είναι ιδρυτικό μέλος από το 2014 και η οποία φέρνει το θέατρο στους θαλάμους των νοσοκομείων.
Αυτή την περίοδο συναντά το κοινό στο Θέατρο Rabbithole, στην παράσταση «Η Κατάρρευση», σε σκηνοθεσία Γιώργου Σίμωνα, που βασίζεται στο αυτοβιογραφικό κείμενο του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ. Ενσαρκώνοντας τη Σέιλα, μια γυναίκα, κριτικό λογοτεχνίας. που μοιάζει να έχει κατακτήσει την κοινωνικά επιβεβλημένη εικόνα της επιτυχίας, η Ιφιγένεια Γρίβα έρχεται αντιμέτωπη με ερωτήματα που ξεπερνούν τη σκηνή: την επιτυχία και την αποτυχία, την ανάγκη για αποδοχή και την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που δείχνουμε και σε αυτό που πραγματικά είμαστε.
Με αφορμή την παράσταση, μιλά για τη σχέση της με τους ρόλους, τις προσωπικές της αναζητήσεις, την αξία της αποτυχίας, αλλά και την ανάγκη να επιστρέφουμε στα ουσιαστικά της ζωής. Κι όπως χαρακτηριστικά λέει, «η αξία της ζωής συνήθως κρύβεται σε μικρές ταπεινές γωνιές».
Η παράσταση βασίζεται στο αυτοβιογραφικό κείμενο The Crack-Up του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, ενώ η σκηνική διασκευή συνδέει τον κόσμο του συγγραφέα με τη σύγχρονη αγωνία για την επιτυχία και την καταξίωση. Ζούμε σε μια εποχή όπου συχνά αισθανόμαστε την ανάγκη να παρουσιάζουμε προς τα έξω μια επιτυχημένη εκδοχή του εαυτού μας. Πώς συνομιλεί η «Κατάρρευση» με αυτή την ανάγκη της σύγχρονης κοινωνίας;
Το έργο αγγίζει άφοβα ευαίσθητα θέματα ψυχικής ευθραυστότητας. Βλέπουμε μπροστά μας έναν άνθρωπο ευάλωτο, που αποσυντίθεται σιγά σιγά ψυχικά και σωματικά. Αν σκεφτούμε πόσο σπουδαίος είναι αυτός ο άνθρωπος και τι παρακαταθήκη άφησε πίσω του, βλέπουμε ότι κανένας δεν θα μείνει αλώβητος και ότι θα έρθει η στιγμή που η ζωή θα σε ταπεινώσει όποιος και αν είσαι. Η κοινωνία απαιτεί το γρήγορο, το επιφανειακό, το επιτυχημένο αλλά η ζωή έχει τους δικούς της ρυθμούς που είναι πιο βαθείς και πιο ουσιαστικοί. Το σύγχρονο δεν σημαίνει απαραίτητα και διαχρονικό και καλούμαστε καθημερινά να επιστρέφουμε στα απλά και σημαντικά της ζωής! Η αξία της ζωής συνήθως κρύβεται σε μικρές ταπεινές γωνιές!
H αποτυχία μπορεί να γίνει μια μορφή αυτογνωσίας ή απλά αποτελεί προσωπική ήττα;
Η αποτυχία είναι διαβατήριο. Μια ευκαιρία για να αναλογιστούμε τι δεν κάναμε καλά, τι πρέπει να προσέξουμε και τι χρειάζεται να αλλάξουμε! Σημαντικό βέβαια είναι να δούμε σε ποιο πλαίσιο κάτι θεωρείται «αποτυχία» στη σύγχρονη κοινωνία! Διότι μια δηλωμένη «αποτυχία» απέναντι στο «επιτυχημένο» σύστημα που κυριαρχεί μπορεί απλά να είναι και μια διαφορετική οπτική της πραγματικότητας!
Στον καλλιτεχνικό χώρο, όπου η αναγνώριση και η αποδοχή έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, πώς διαχειρίζεται κανείς την αβεβαιότητα και την ανάγκη να αποδείξει την αξία του;
Με πίστη στο όραμα. Στο λόγο δηλαδή που κάποιος κάνει τέχνη, την ανάγκη του ίδιου του ατόμου να εκφραστεί μέσα από αυτήν. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, που πάντα δυσκολεύουν κάποια στιγμή, βοηθάει αυτό το πρώτο όνειρο, αυτή η πυρηνική δύναμη που σε ξύπνησε και σου έδειξε τον δρόμο που θα ακολουθήσεις.
Η παράσταση συνδυάζει θεατρικά και κινηματογραφικά στοιχεία, μουσική, κίνηση και ιδιαίτερη οπτική ατμόσφαιρα. Πώς επηρέασε αυτή η σύνθετη σκηνική γλώσσα τον τρόπο με τον οποίο δουλέψατε ως ηθοποιός;
Τα πολλαπλά ερεθίσματα σε ωθούν να σμιλεύσεις πολυεπίπεδα έναν χαρακτήρα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτής της παράστασης, δεν ήταν απλά θέμα λόγου αλλά ενός ολόκληρου κόσμου που επιβάλλεται να βουτήξεις και να κολυμπήσεις. Άπαξ και μπεις, σε παρασέρνει!
Στην παράσταση υποδύεστε τη Σέιλα. Πώς θα περιγράφατε τον χαρακτήρα της και ποια ήταν η πρώτη σκέψη ή το πρώτο συναίσθημα που σας γεννήθηκε όταν ήρθατε σε επαφή μαζί της; Υπήρξε κάποιο πρότυπο-αναφορά από υπαρκτό πρόσωπο στη σκηνική μεταφορά της;
Η Σέιλα είναι μια σκληρή γυναίκα, αριβίστρια, επιτυχημένη για τα κοινωνικά δεδομένα. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα για αυτήν είναι το πόσο πονεμένη είναι για να έχει γίνει αυτό το πλάσμα. Τι παιδικά χρόνια έχει ζήσει; Πόσο ευαίσθητη είναι μέσα της; Και τι τοίχους έχει υψώσει για να προστατέψει τον ψυχισμό της; Η αλήθεια είναι ότι έχω σαν πρότυπο- αναφορά μερικές γυναίκες ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο δηλαδή επιτυχημένες, λαμπερές που όμως καταλαβαίνεις το κενό, έναν βαθύ πόνο. Αν την είχα μπροστά μου θα ήθελα να την ρωτήσω: Τι όνειρο είχε όταν ήταν μικρή; Και θα αναζητούσα να μάθω αν τώρα είναι χαρούμενη και ικανοποιημένη από τη ζωή της. Αν νιώθει ότι έχει αγαπήσει και έχει αγαπηθει…
Υπάρχει κάποιος ρόλος που σας έχει αλλάξει ως άνθρωπο ή που σας έκανε να δείτε διαφορετικά μια πλευρά της ζωής;
Το θέατρο στα νοσοκομεία που έκανα πολλά χρόνια με τη Δράση «Επισκεπτήριο» μαζί με τον φίλο μου Ηλία Κουνέλα! Αυτό με άλλαξε και ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη. Η αλήθεια δεν είναι στα φώτα, κρύβεται στον πόνο και στη καθημερινή μάχη για το υπέροχο δώρο της ζωής!
Ποια είναι η δική σας μεγαλύτερη εσωτερική μάχη αυτή την περίοδο, αν αισθάνεστε άνετα να τη μοιραστείτε;
Η πλήρης αποδοχή των πιο κοντινών μας ανθρώπων. Πολλές φορές είναι εύκολο να λέμε ότι αγαπάμε τον κόσμο, αλλά πόσο δύσκολο να αγαπήσουμε τους πιο δικούς μας ανθρώπους!
Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά η λέξη «κατάρρευση»; Υπάρχει κάτι που χρειάστηκε να αφήσετε πίσω για να προχωρήσετε;
Κάτι φυσικό, μια ροή προς τα κάτω. Δεν με φοβίζουν οι πτώσεις, η ζωή γλυκαίνει με τα χτυπήματα. Για να προχωρήσω, προσπάθησα να αφήσω πίσω τα στερεότυπα που μεγάλωσα ως παιδί.
Η παράσταση «Η κατάρρευση» του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ σε σκηνοθεσία Γιώργου Σίμωνα, παίζεται στο Θέατρο Rabbithole, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00. Εισιτήρια μπορείτε να προμηθευτείτε ΕΔΩ