Νύχτες Θεάτρου στο Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου 2026 29 Ιουνίου – 5 Ιουλίου: Θεοδωρίδης στην Επίδαυρο, Δημητριάδης και μια δασκάλα στην Πειραιώς
Επίσημα εγκαίνια για φέτος σε ό,τι αφορά το αρχαίο δράμα, με τον παρθενική πρώτη σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη στο Αργολικό Θέατρο.
Θα δούμε, μέσα από το δικό του πρίσμα τους «Πέρσες» του Αισχύλου, με τη δύναμη της μουσικής και του ρυθμού που διακρίνει τη δουλειά του. Μαζί του, το σύνολο σχεδόν των ηθοποιών που έχει συνεργαστεί (και μας έχουν μαγέψει) μέχρι τώρα, ενώ τους κεντρικούς ρόλους κρατάν ο Δημήτρης Καταλειφός, η Μαρία Ναυπλιώτου, ο Αναστάσης Ροϊλός και ο Σταύρος Σβίγκος.
1950. Στον πρώτο της διορισμό, μια δασκάλα αφήνει την ηπειρωτική Ελλάδα και ταξιδεύει σε ένα μικρό νησί των Κυκλάδων για να διδάξει σε ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Η δασκάλα που αφηγείται με ένα εξόχως θεατρικό τρόπο την ιστορία του διηγήματος της Βίλιας Χατζοπούλου, είναι ο Θέμης Πάνου. Μπορείτε να διαβάσετε ανταπόκριση πρόβας ΕΔΩ.
Κι ενώ για δύο ακόμα ημέρες θα παιχτεί η παράσταση της Λίντελ, η Πειραιώς 260 ετοιμάζεται να υποδεχτεί τον πρωτοπόρο του θεάτρου-ντοκυμαντέρ Μίλο Ράου, που έρχεται με το «Medea’s Children», έργο τρυφερό και αμείλικτο μαζί. Σε διπλανή αίθουσα της Πειραιώς, η σουηδοιταλή Τζέμα Χάνσον Καρμπόνε μετά από πολυετή έρευνα πάνω στο εμβληματικό «Πεθαίνω σαν χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη, συνεχίζει τη δημιουργική της συνομιλία με το έργο του συγγραφέα, παρουσιάζοντας φέτος στο Φεστιβάλ τον «Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας».
Ενημερωθείτε και για μια σημαντική πρωτοβουλία του Φεστιβάλ την Αφηγηματική Αρχαιολογία που θα συμβαίνει όλα τα σαββατοκύριακα του Ιουλίου στον Αρχαιολογικό Χώρο της Επιδαύρου. Η Αφηγηματική Αρχαιολογία, ως ερευνητική και παραστασιακή μεθοδολογία, έχει ήδη δοκιμαστεί με αξιοσημείωτα αποτελέσματα σε αρχαιολογικούς χώρους σε Ελλάδα και Ιταλία, μετουσιώνοντας θεαματικά την αρχαιολογική πληροφορία σε βιωματική εμπειρία για τον επισκέπτη
Angélica Liddell – Seppuku. The Funeral of Mishima or the Pleasure of Dying
Τον Νοέμβριο του 1970, έπειτα από μια αποτυχημένη συμβολική εξέγερση για την αποκατάσταση της αυτοκρατορικής εξουσίας στην Ιαπωνία, ο Ιάπωνας συγγραφέας Γιούκιο Μισίμα (1925-1970) έβαλε τέλος στη ζωή του με seppuku (στην καθομιλουμένη χαρακίρι), μετατρέποντας το ίδιο του το σώμα στο ‘τελευταίο’ του έργο. Αντλώντας έμπνευση από τον πνευματικό κώδικα των σαμουράι –στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η προσταγή να ‘πεθαίνεις νοερά’ κάθε πρωί για να μην φοβάσαι τον θάνατο– η Ανχέλικα Λίντελ, μία από τις πιο ριζοσπαστικές φωνές της σύγχρονης ισπανικής σκηνής, παρουσιάζει το σεπούκου ως στοχασμό πάνω στην ελευθερία, την πειθαρχία, την ομορφιά και το όριο. Το έργο παίρνει τη μορφή ενός επικήδειου ύμνου που, χωρίς εξιδανικεύσεις, αφιερώνεται σε όλους τους αυτόχειρες και ενσαρκώνει σκηνικά τη βίαιη, λυρική έλξη από τον θάνατο ως αισθητικό ιδεώδες και υπαρξιακή επιλογή στον αντίποδα της πνευματικής φθοράς. Επτά χρόνια μετά το Génesis 6, 6-7, η Λίντελ επανέρχεται στη σκηνή της Πειραιώς 260 για να δοκιμάσει ξανά τα όρια της αντοχής μας και να μας αφήσει, ακόμη μία φορά, άφωνους. Παίζουν lberto Alonso Martínez, Nonoka Kato, Angélica Liddell, Masanori Kikuzawa, Ichiro Sugae, Gumersindo Puche, Kazan Tachimoto (Κυριακή 28/6, Δευτέρα 29/6, Τρίτη 30/6 στις 21.30, Χώρος Δ Πειραιώς 260, Διάρκεια 120΄)
Θέμης Πάνου – Βίλια Χατζοπούλου Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα
1950. Στον πρώτο της διορισμό, μια δασκάλα αφήνει την ηπειρωτική Ελλάδα και ταξιδεύει σε ένα μικρό νησί των Κυκλάδων για να διδάξει σε ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Αυτή η μετακίνηση πάνω στον χάρτη πυροδοτεί έναν εσωτερικό μονόλογο, ο οποίος γεννιέται είτε από μια επιτακτική ανάγκη είτε από μια βαθιά, άγνωστη μέχρι τότε, επιθυμία. Είναι, πάντως, ο μόνος τρόπος που διαθέτει για να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα σε όσα έμειναν πίσω και σε όσα αρχίζουν. Τον ρόλο της δασκάλας ερμηνεύει ο Θέμης Πάνου. Ισορροπώντας ανάμεσα στα δύο νησιά της ιστορίας και τεντώνοντας το σώμα σαν γέφυρα, προσπαθεί να ενώσει τις δύο στεριές που τις χωρίζει η θάλασσα για χάρη των προσώπων που πάσχουν – μια τίμια μάχη και αγωνία που γίνεται το μέτρο των ανθρώπων. Μπορείτε να διαβάσετε ανταπόκριση πρόβας ΕΔΩ (Τρίτη 30/6 στις 22.00, Τετάρτη 1/7 στις 21.30 , Πέμπτη 2/7 στις 21.00, Χώρος Β Πειραιώς 260, Διάρκεια 70΄)
Χρήστος Θεοδωρίδης Πέρσες του Αισχύλου
Με αφηγηματικό σημείο εκκίνησης την είδηση της καταστροφικής ήττας στη Σαλαμίνα, κεντρικός άξονας της ιστορίας είναι ο θρήνος –αδιαπραγμάτευτος, διαρκής, επαναλαμβανόμενος– για όσους χάθηκαν, για το ευτυχισμένο παρελθόν που απωλέσθηκε. Στην πρώτη του κάθοδο στο αργολικό θέατρο, αυτός ο νεαρός σκηνοθέτης από τη Θεσσαλονίκη αναμετριέται με την αισχύλεια τραγωδία. Γραμμένη το 472 π.Χ., αποτελεί το αρχαιότερο σωζόμενο πλήρες έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και, ταυτόχρονα, την παλαιότερη μεταγραφή γεγονότων της Ιστορίας σε θέατρο. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης εργάζεται πάνω στο αντιπολεμικό έργο των Περσών, συνεχίζοντας έτσι τη νοητή πορεία που έχει σχηματίσει τα τελευταία χρόνια με έργα πολιτικά φορτισμένα και ιδιαίτερα επίκαιρα (Σ’ εσάς που με ακούτε/Λούλα Αναγνωστάκη, Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου/Εντουάρ Λουί, Συνέδριο για το Ιράν/Ιβάν Βιριπάγεφ, κ.ά.). Αποκλίνοντας από τη μυθική αφήγηση που κατά κανόνα κυριαρχεί στην τραγωδία, ο Αισχύλος, εδώ, συνθέτει το μοναδικό έργο του είδους «θέατρο-ντοκουμέντο» που απαντάται στο σώμα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Παίζουν Ναυπλιώτου Μαρία Άτοσσα, Καταλειφός Δημήτρης Δαρείος, Ροϊλός Αναστάσης Ξέρξης, Σβήγκος Σταύρος Αγγελιοφόρος Χορός (αλφαβητικά) Αλεξανδρόπουλος Πάρης, Δεληθανάση Αγγελική, Δερμεντζίδης Κρητικός Γιώργος, Εξακοΐδης Γιώργος, Θεμελή Ξένια, Κισσανδράκης Γιώργος, Κωνσταντινίδης Γιώργος, Μακρής Ντένης, Μανδρινός Δημήτρης, Μανωλάς Νίκος, Παντερμαλή Αγγελική, Πίττα Τατιάνα- Άννα, Σακελλαριάδη Πέννυ, Σωτηροπούλου Σαββίνα, Τρυφουλτσάνης Βασίλης, Τσαλίκης Βασίλης, Φύτρος Σαμψών (Παρασκευή 3/7, Σάββατο 4/7 στις 21.00, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου)
Milo Rau – NTGent Medea’s Children
Ο φόνος πέντε παιδιών από τη μητέρα τους στο Βέλγιο και η αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας της –στοιχεία που συνυφαίνονται με την ιστορία της Μήδειας–βρίσκονται στο φόντο της αφήγησης του νέου έργου του Μίλο Ράου. Ο πρωτοπόρος του θεάτρου ντοκιμαντέρ στην Ευρώπη έρχεται για τρίτη φορά στο Φεστιβάλ με το Medea’s Children, μια παράσταση που συνομιλεί με τον πυρήνα της ευριπίδειας τραγωδίας, όχι για να την αναβιώσει, αλλά για να δοκιμάσει τα όρια του ορατού και του ανεκτού. Τρυφερό και αμείλικτο μαζί, το Medea’s Children λειτουργεί σαν υπενθύμιση του θεάτρου ως συλλογικής πράξης: μιας τελετουργίας που δεν υπόσχεται λύτρωση, αλλά δημιουργεί χώρο σύνδεσης. Η Μήδεια δεν παρουσιάζεται ούτε ως τέρας ούτε ως θύμα, αλλά ως μορφή που αρνείται να χωρέσει σε εύκολες κρίσεις. Κλείνοντας τη συνομιλία του με την ελληνική τραγωδία, ο Ράου υπογράφει ένα από τα σημαντικότερα έργα αυτού του διαλόγου, μια παράσταση που πραγματεύεται τη φρικαλεότητα και την απώλεια, με στόχο να επαναδιεκδικήσει το μέλλον. (Σάββατο 04/07, Κυριακή 05/07/2026 στις 20:30, Χώρος Δ Πειραιώς 260, Διάρκεια 90΄)
Η Αφηγηματική Αρχαιολογία είναι μια ξεναγητική και περιπατητική περφόρμανς, που υλοποιείται φέτος για πρώτη φορά στον Αρχαιολογικό Χώρο της Επιδαύρου. Με θέμα «Επίδαυρος – Το σώμα και το μυστήριο της ίασης», η δράση αυτή με τη συμβολή και μέσα από τη δυναμική των παραστατικών Τεχνών, προτίθεται να μας φέρει σε επαφή με το ‘ειδικό αφήγημα’, τη μοναδιαία και ιδιαίτερη ιστορία αυτού του Αρχαιολογικού χώρου. Η Αφηγηματική Αρχαιολογία, ως ερευνητική και παραστασιακή μεθοδολογία, έχει ήδη δοκιμαστεί με αξιοσημείωτα αποτελέσματα σε αρχαιολογικούς χώρους σε Ελλάδα και Ιταλία, μετουσιώνοντας θεαματικά την αρχαιολογική πληροφορία σε βιωματική εμπειρία για τον επισκέπτη. Αυτή η περιπατητική ξεναγητική περιπέτεια διατρέχεται από δύο βασικά μεθοδολογικά ερωτήματα: Γιατί επισκέπτεται κανείς έναν αρχαιολογικό χώρο; Τι αναζητούμε εκεί; (Από 4/7 έως 26/7 κάθε Σάββατο στις 10.00 και στις 18.00 και κάυε Κυριακή στις 10.00, Αρχαιολογικός Χώρος Επιδαύρου Διάρκεια 90΄)
Gemma Hansson Carbone Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας του Δημήτρη Δημητριάδη
Μετά από πολυετή έρευνα πάνω στο εμβληματικό Πεθαίνω σαν χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη, η Τζέμα Χάνσον Καρμπόνε συνεχίζει τη δημιουργική της συνομιλία με το έργο του συγγραφέα, παρουσιάζοντας φέτος στο Φεστιβάλ τον Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας. Σε αυτό, η Ιταλοσουηδή ηθοποιός και σκηνοθέτρια εισχωρεί βαθύτερα στο σύμπαν του Δημητριάδη –ενός συγγραφέα που αξιοποιεί τη δύναμη των λέξεων και της φωνής ως εργαλεία επίκλησης και αφύπνισης– ενσαρκώνοντας η ίδια το κείμενο σε ένα φωνητικό και σωματικό γεγονός όπου τα πάντα μετατρέπονται σε ύμνο. Η Κασσάνδρα, ύστερα από αιώνες σιωπής και δυσπιστίας, ξαναβρίσκει τη φωνή της, όχι για να γίνει πιστευτή, αλλά για να ακουστεί· και μας προσκαλεί να κατοικήσουμε σε έναν κόσμο που αναγεννιέται μέσα από την ποίηση, την κίνηση και την επιθυμία. Από και με την Gemma Hansson Carbone (Σάββατο 4/7 στις 22.00, Κυριακή 5/7 στις 21.00, Χώρος Ε Πειραιώς 260, Διάρκεια 45΄)