Κριτική | «Haribo Kimchi» από τον Jaha Koo στην Πειραιώς 260: πεινώντας από ή για τη ζωή; Η μαγειρική στην παράσταση μετατρέπεται σε μια ιδιόρρυθμη χορογραφία, ισορροπημένη, συντονισμένη και ταυτισμένη με τους συναισθηματικούς παλμούς της. Η προσφορά κάθε πιάτου στους καλεσμένους-θεατές αποτελεί την αφορμή για μια ακόμη ιστορία. Στιγμές πικρές, στιγμές γλυκές, μνήμες και αναμνήσεις, σκληρά στιγμιότυπα μιας αδυσώπητης πραγματικότητας και τρυφερά καρέ ανθρωπιάς εναλλάσσονται και επικοινωνούν μεταξύ τους.
«… ο δικός μου τόπος δεν είναι μια τοποθεσία… ίσως είναι απλά το μέρος που πεθαίνεις…»
Γλυκιά, τρυφερή, σε χαμηλούς τόνους και συνάμα στοχαστική με μια υποδόρια μελαγχολία. Κάπως έτσι θα χαρακτηρίσει κανείς την παράσταση του Jaha Koo από την Νότια Κορέα που παρουσίασε στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου στην Πειραιώς.
Βίντεοπροβολές, ένα ρομποτάκι, οθόνες, μουσική, τραγούδι μυρωδιές, φαγητό, ποτό, προηχογραφημένο κείμενο στα κορεάτικα και μια πλήρως λειτουργική κουζίνα είναι τα συστατικά της. Και πρωταγωνιστές της, ένα σαλιγκάρι, μια σακούλα γεμάτη kimchi (κάτι αντίστοιχο με το δικό μας λάχανο τουρσί) σε ζύμωση, ένα ζελεδάκι-αρκουδάκι και ένα χέλι.
Ο Jaha Koo μας συστήνεται την ώρα που ανοίγει την καντίνα του. Είναι ο συγγραφέας, ο σκηνοθέτης, ο ηθοποιός, ο συνθέτης. Μια καντίνα, χαμένη κάπου στην πολύβουη Σεούλ, ανάμεσα σε ουρανοξύστες-τέρατα, φωτεινές επιγραφές, μέσα σε σκοτεινά σοκάκια. Μια καντίνα σε κάποια εργατική συνοικία της μεγάλης πρωτεύουσας. Αλληλένδετα βίντεο σε συγχρονισμένες οθόνες με ηλεκτρονική μουσική υπόκρουση και ηχητικά εφέ μας δίνουν το τοπόσημο και την ανθρωπογεωγραφία της παράστασης. Είναι η ώρα που θα προσκαλέσει δύο ανθρώπους από το κοινό, θα τους καθίσει στον πάγκο της καντίνας του, θα τους μαγειρέψει θα τους δροσίσει με ποτό και θα τους εξομολογηθεί.
Μας αφηγείται για το σαλιγκάρι που βρήκε σε κάποιο λάχανο και δημιούργησε μια φιλία μαζί του, πριν το αφήσει ξανά στην άγρια φύση όταν το σαλιγκάρι σταδιακά κατέπεσε λυπημένο και απαθές. Ακολουθεί η ιστορία όπου η σφραγισμένη πλαστική σακούλα με kimchi, δώρο από από τη γιαγιά του, την οποία είχε πάρει μαζί του όταν μετανάστευσε από τη Σεούλ στο Βερολίνο, εκρήγνυται στο μπαλκόνι του, λόγω της πίεσης από τη ζύμωση, προς μεγάλη απογοήτευση των νέων γειτόνων του. Ακούμε πώς το να τρώει ζελεδάκια Haribo στις μεγάλες μετακινήσεις του μετά τη μετακόμισή του από το Βερολίνο στις Βρυξέλλες ήταν από τις λίγες χαρές του. Και πώς όταν έχασε την τσάντα του στο τρένο μια μέρα και θέλησε να ρωτήσει στο γραφείο πληροφοριών του σιδηροδρομικού σταθμού πώς να την βρει, το άτομο στο γραφείο πληροφοριών του ζητά να μην αναπνέει προς το μέρος του, επειδή δεν αντέχει τη μυρωδιά του σκόρδου. Πίσω από το προστατευτικό τζάμι! Με την τελευταία μεγάλη ιστορία για ένα περιστατικό σε ένα εργοστάσιο χελιών με τη δραπέτευσή τους από το εργοστάσιο καλλιέργειάς τους στην ελευθερία της φύσης. βλέπουμε να κινείται στη σκηνή ένα αξιαγάπητο ρομπότ χελιού.
Το kimchi, τσιτσιρίζει στο τηγάνι, η μυρωδιά του τσίλι και του σκόρδου διαχέεται σε όλο το θέατρο και μαζί τους μια αυθεντική και αφιλτράριστη παιδικότητα.
Τέσσερις ιστορίες, που ξεκινούν από προσωπικά βιώματα για να εξελιχθούν σε ένα στοχαστικό ταξίδι. Ιστορίες που φαίνονται ή ακούγονται ίσως παράξενες ή και ιδιόρρυθμες εξελίσσονται σε μια εξερεύνηση θεμάτων όπως η ταυτότητα, η αφομοίωση, ο ρατσισμός, η ευτυχία και το νόημα της ζωής. Και όλο αυτά με έναν τρόπο ασιατικής ευγένειας, με έναν τρόπο καθησυχαστικό, σε ένα πλαίσιο ήρεμης αναπόλησης, με τις λέξεις να μην είναι αυτές που μονοπωλούν τη δραματουργική διαδικασία αλλά η πυροδότηση όλων των αισθήσεων να γίνεται ο κινητήριος μοχλός της.
Η καντίνα λειτουργεί ως εξομολογητήριο, όχι για αμαρτίες αλλά για την απογοητευτική εντέλει αναζήτηση του «σημείου ευδαιμονίας». Και η πράξη του μαγειρέματος αποτελεί αυτό που φέρνουν μαζί τους οι άνθρωποι καθώς προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους σε αυτόν τον κόσμο. Ο Jaha Koo εξερευνώντας τη σχέση μεταξύ φαγητού και πολιτισμού χρησιμοποιεί τη μαγειρική σαν ένα μέσο να θυμηθούμε το σπίτι και τη ρίζα μας. Όχι απαραίτητα με εθνοτικούς όρους. Ανοίγει διάπλατα ένα παράθυρο σε ό,τι θεωρείς δικό σου και «σπίτι» σου.
Το κοινό οσφραίνεται, λίγο αργότερα στο τέλος της παράστασης θα γευτεί, ό, τι ετοιμάζεται επί σκηνής, τα αυτιά ερεθίζονται με εθιστικά κομμάτια ασιατικής pop τραγουδισμένα από σαλιγκάρια, χέλια και ζελεδάκια Haribo, τα μάτια διεγείρονται με πολύχρωμες προβολές και κινηματογραφικά στιγμιότυπα, την ώρα που τα προσωπικά θραύσματα του δημιουργού, μετατρέπονται σε οικουμενικά ζητήματα του σύγχρονου ανθρώπου. Το kimchi, τσιτσιρίζει στο τηγάνι, η μυρωδιά του τσίλι και του σκόρδου διαχέεται σε όλο το θέατρο και μαζί της σε αγκαλιάζει μια αυθεντική και αφιλτράριστη παιδικότητα.
Η μαγειρική στην παράσταση μετατρέπεται σε μια ιδιόρρυθμη χορογραφία, ισορροπημένη, συντονισμένη και ταυτισμένη με τους συναισθηματικούς παλμούς της. Η προσφορά κάθε πιάτου στους καλεσμένους-θεατές αποτελεί την αφορμή για μια ακόμη ιστορία. Στιγμές πικρές, στιγμές γλυκές, μνήμες και αναμνήσεις, σκληρά στιγμιότυπα μιας αδυσώπητης πραγματικότητας και τρυφερά καρέ ανθρωπιάς εναλλάσσονται και επικοινωνούν μεταξύ τους. Όλα, συμβαίνουν ταυτόχρονα, τόσο τα ίδια τα γεγονότα όσο και τα συναισθήματα και οι σκέψεις που προκαλούνται από αυτά.
Και παρόλο που ίσως διακρίνεις μέσα σε αυτήν την γεμάτη παιχνίδισμα σκηνική πραότητα του δημιουργού, κάποιες ναρκισσιστικές νότες, παρόλο που δεν ανακαλύπτεις κανένα ιερό ερμηνευτικό τέρας, επιβλητικούς φωτισμούς ή σκηνοθετική ευφυΐα, γίνεσαι εντέλει δέκτης μιας «οικογενειακής» ζεστασιάς και μιας ευφρόσυνης συγκινητικής θαλπωρής. Και σου ανοίγει η όρεξη. Για ζωή.
Η παράσταση παίχτηκε στον Χώρο Ε της Πειραιώς 260 το διήμερο 16 και 17 Ιουνίου 2026. Τελευταία παράσταση σήμερα, εισιτήρια μπορείτε να προμηθευτείτε ΕΔΩ
Σύλληψη – Κείμενο – Σκηνοθεσία – Μουσική – Ήχος – Βίντεο Jaha Koo
Δραματουργία Dries Douibi
Σκηνογραφία – Συνεργάτης ερευνητής – Χειρισμός μέσων Eunkyung Jeong
Καλλιτεχνικός σύμβουλος Pol Heyvaert
Τεχνικός συντονισμός Korneel Coessens
Τεχνική υποστήριξη Bart Huybrechts, Tom Daniels, Jasse Vergauwe
Συντονισμός παραγωγής Wim Clapdorp
Επιμέλεια αγγλικού κειμένου Jason Wrubell
Animation (σαλιγκάρι) Vincent Lynen
Παίζουν Gona, Haribo, Eel, Jaha Koo και δύο καλεσμένοι
Παραγωγή CAMPO
Συμπαραγωγή Kunstenfestivaldesarts (Βέλγιο), Rideau de Bruxelles (Βέλγιο), Theater Utrecht (Ολλανδία), SPRING festival (Ολλανδία), Festival d’Automne à Paris (Γαλλία), Théâtre de la Bastille (Γαλλία), Tangente St. Pölten – Festival für Gegenwartskultur (Αυστρία), Espoo Theatre (Φινλανδία), International Summer Festival Kampnagel (Γερμανία), Sophiensaele (Γερμανία), Meet You Festival (Ισπανία), Bunker (Σλοβενία), National Theatre and Concert Hall Taipei (Ταϊβάν), The Divine Comedy International Theater Festival / Teatr Łaźnia Nowa (Πολωνία), Perpodium (Βέλγιο)
Με την υποστήριξη του Tax Shelter της Βελγικής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης μέσω της Cronos Invest και της Φλαμανδικής Κυβέρνησης
Το πρωτότυπο σκηνικό αντικείμενο (ρομποτικό χέλι) αναπτύχθηκε ως μέρος του Innovation:Lab σε συμπαραγωγή με το Theater Utrecht και τους τεχνολόγους Adriaan Wormgoor και Willem Vooijs