Τριάντα γουλιές ζωής με την Ελένη Γερασιμίδου. Η Ελένη Γερασιμίδου γνωρίζει ότι οι αναμνήσεις δεν αποτελούνται μόνο από φωτεινές στιγμές· περιλαμβάνουν και τις πληγές, τις απώλειες, τις ματαιώσεις. Ωστόσο, μέσα από αυτές τις συνθήκες αναδεικνύονται αξίες όπως η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα και η πίστη σε έναν καλύτερο κόσμο. Και το σπουδαιότερο: φέρνει στην επιφάνεια τη δύναμη της καθημερινότητας των «μικρών» και «αδυνάτων».
Τριάντα μικρά αφηγήματα συνθέτουν έναν ολόκληρο κόσμο στον οποίο η Ελένη Γερασιμίδου επιστρέφει μέσα από μια τρυφερή διάθεση να φωτίσει στιγμές της βιωμένης της παιδικότητας και εφηβείας.
Με φόντο τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης, η οποία παύει να είναι ένας γεωγραφικός τόπος και αποκτά την οντότητα ενός ζωντανού σκηνικού των ανθρωπίνων σχέσεων, τα «30 μικρά διηγήματα» της, αποτελούν τριάντα κομψά κεντίδια, σε ένα υφαντό μνήμης και εξομολόγησης.
Παιδικοί ανομολόγητοι έρωτες, εφηβικά σκιρτήματα, ο αγώνας για την επιβίωση, οι πρώτοι προβληματισμοί για τη κοινωνία, η αγωνία για το αύριο, οι δρόμοι του αγώνα και της διεκδίκησης, η ανάπτυξη της αλληλεγγύης, η σκληρή διαδικασία της ενηλικίωσης. Πρόκειται για αφηγήσεις που λειτουργούν ως προσωπικές ψηφίδες στο μωσαϊκό της ελληνικής μεταπολεμικής κοινωνίας. Η μνήμη, εδώ απομακρύνεται από την προσωποπαγή γλυκερή νοσταλγία και γίνεται το όχημα της ανάδειξης όλων όσων συμβάλλουν εντέλει στη διαμόρφωση της ταυτότητάς μας.
Οι λέξεις κουβαλούν, θαρρείς, τη σκόνη των δρόμων, τις φωνές των γειτόνων, τις μυρωδιές των σπιτιών και τη ζεστασιά ενός κόσμου που πάσχιζε να σταθεί όρθιος μέσα στις δυσκολίες
Το βασικό χαρακτηριστικό της γραφής της Ελένης Γερασιμίδου είναι η αμεσότητα. Η γλώσσα παραμένει απλή, προφορική και ανεπιτήδευτη, χωρίς λογοτεχνικές επιδείξεις και ψευτορητορισμούς. Αυτή ακριβώς η λιτότητα προσδίδει στα διηγήματα αυθεντικότητα και συγκινησιακή δύναμη. Οι αφηγήσεις μοιάζουν συχνά με θεατρικούς μονολόγους, στοιχείο που δεν είναι άσχετο με τη μακρά πορεία της συγγραφέα στο θέατρο. Οι λέξεις κουβαλούν, θαρρείς, τη σκόνη των δρόμων, τις φωνές των γειτόνων, τις μυρωδιές των σπιτιών και τη ζεστασιά ενός κόσμου που πάσχιζε να σταθεί όρθιος μέσα στις δυσκολίες. Οι ήρωες και οι καταστάσεις ζωντανεύουν μέσα από σύντομες αλλά ζωντανές περιγραφές, ενώ η προφορικότητα δημιουργεί την αίσθηση μιας εξομολόγησης που απευθύνεται προσωπικά στον αναγνώστη. Οι ήρωες των διηγημάτων, συγγενείς, φίλοι, γείτονες, περαστικοί (όλοι πρόσωπα οικεία μας θαρρείς) δεν παρουσιάζονται ως λογοτεχνικές κατασκευές αλλά ως πρόσωπα που φέρουν επάνω τους τα σημάδια της εποχής τους.
Δεν είναι οι αναμνήσεις της Ελένης, εξιδανικευμένες και ξέχωρες από τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης γενιάς. Αντίθετα, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της
Η νοσταλγία εδώ, δε λειτουργεί εξιδανικευτικά ούτε μετατρέπει το παρελθόν σε έναν χαμένο παράδεισο. Δεν επιχειρεί καν να ωραιοποιήσει. Αντίθετα, η φτώχεια, οι στερήσεις και οι κοινωνικές δυσκολίες καταγράφονται με ειλικρίνεια. Η Ελένη Γερασιμίδου γνωρίζει ότι οι αναμνήσεις δεν αποτελούνται μόνο από φωτεινές στιγμές· περιλαμβάνουν και τις πληγές, τις απώλειες, τις ματαιώσεις. Ωστόσο, μέσα από αυτές τις συνθήκες αναδεικνύονται αξίες όπως η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα και η πίστη σε έναν καλύτερο κόσμο. Και το σπουδαιότερο: φέρνει στην επιφάνεια τη δύναμη της καθημερινότητας των «μικρών» και «αδυνάτων». Έτσι, τα διηγήματα αποκτούν μια κοινωνική πανανθρώπινη διάσταση, υπερβαίνοντας τα όρια της ατομικής ανάμνησης. Δεν είναι οι αναμνήσεις της Ελένης, εξιδανικευμένες και ξέχωρες από τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης γενιάς. Αντίθετα, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της.
Τα «30 μικρά διηγήματα» δεν διαβάζονται ακριβώς. Συντροφεύουν. Είναι τριάντα αναζωογονητικές γουλιές από έναν καφέ που πίνεις παρέα κάποιο απόγευμα με το αγαπημένο σου πρόσωπο, την ώρα ακριβώς που χαλαρός και ελεύθερος είναι έτοιμη η ψυχή σου να δώσει, να πάρει, να επικοινωνήσει.
Info Τα «30 μικρά διηγήματα» της Ελένης Γερασιμίδου κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή