Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας Pierre Constant, που είχε ταυτιστεί σχεδόν βιωματικά με το εμβληματικό έργο του Ζαν Ζενέ «Ο Σχοινοβάτης», έφυγε από τη ζωή το βράδυ της 16ης Σεπτεμβρίου, λίγες μόλις ημέρες μετά τα 93α γενέθλιά του.
Γεννημένος στην Τουλούζη, κληρονόμησε το πάθος για την όπερα από τον πατέρα του, ωστόσο ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία ως ηθοποιός (με τον θίασο Grenier de Toulouse). Όντας επίσης ακροβάτης, ζογκλέρ, σχοινοβάτης και ακροβάτης του τραπεζίου, αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για το θεατρικό έργο του Arrabal «Sur le fil».
Το 1974 ίδρυσε το Centre Dramatique de La Courneuve, του οποίου ηγήθηκε έως το 1981.
Ο Jean-Albert Cartier ήταν εκείνος που του ανέθεσε τις πρώτες του παραγωγές όπερας —το «I Masnadieri» του Verdi και την «Tosca στο Nancy και στο Théâtre du Châtelet. Η ιδιαίτερα προσωπική του προσέγγιση σε αυτά τα έργα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς.
Χάρη στον Gérard Mortier, τότε διευθυντή του Théâtre Royal de la Monnaie, ο Pierre Constant ανέλαβε την πρώτη του διεθνή παραγωγή: τον «Simon Boccanegra», με πρωταγωνιστή τον José van Dam στον ομώνυμο ρόλο.
Οι μετέπειτα συνεργασίες του κάλυψαν ποικίλα ρεπερτόρια και χώρους κύρους, όπως το Théâtre du Châtelet, το Théâtre des Champs-Élysées, το Teatro de la Zarzuela στη Μαδρίτη, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τη La Fenice στη Βενετία και την Opera Vlaanderen.
Η τριλογία του πάνω στα έργα των Μότσαρτ και Ντα Πόντε, η οποία δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το Atelier Lyrique de Tourcoing του Jean-Claude Malgoire, απέσπασε το βραβείο Καλύτερης Παραγωγής για το 1995 και στη συνέχεια παρουσιάστηκε σε πολυάριθμα θέατρα.
Παράλληλα με αυτό το έργο, ο Pierre Constant ακολούθησε καριέρα ηθοποιού ξεχωρίζοντας ιδιαίτερα στην παράσταση «Le Funambule» («Ο σχοινοβάτης») του Jean Genet— και παρέμεινε επί σειρά ετών ένας από τους πιο περιζήτητους ερμηνευτές του στο Radio France. Το έργο αυτό έγινε το σήμα κατατεθέν της καριέρας του μιας και δεν αντιμετώπισε τον «Σχοινοβάτη» ως ένα ακόμη έργο του ρεπερτορίου, αλλά ως άσκηση ισορροπίας. Το κείμενο που έγραψε ο Ζενέ για τον νεαρό ακροβάτη Αμπντάλα Μπεντάγκα έγινε για τον Κονστάν ένας τρόπος να ενώσει το θέατρο με τον κίνδυνο, τη φωνή με το σώμα, την ερμηνεία με την πιθανότητα της πτώσης, μιας και έπαιζε ισορροπώντας σε πραγματικά τεντωμένο σχοινί Είχε ανακαλύψει το έργο δεκαετίες πριν το ανεβάσει, όταν το άκουσε στο ραδιόφωνο με τη φωνή του Ζαν Τοπάρ. Δεν γνώρισε ποτέ τον Ζενέ, όμως επέστρεφε στο έργο του σαν να συναντούσε έναν μυστικό συνομιλητή.
Λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, ο Κονστάν είχε επιστρέψει για ακόμη μία φορά στον «Σχοινοβάτη», το αγαπημένο του κείμενο του Ζενέ. Αυτή τη φορά το έπαιζε πάνω σε ένα φανταστικό σκοινί. Στα τελευταία του χρόνια, το σκοινί δεν χρειαζόταν πια να φαίνεται· υπήρχε ήδη στη φωνή, στην κίνηση, στον τρόπο που στεκόταν μπροστά στους άλλους.
Ο κόσμος των παραστατικών τεχνών έχασε έναν κορυφαίο ηθοποιό και οι πολλοί φίλοι του θρηνούν την απώλεια ενός εξαιρετικού ανθρώπου — ενός ανθρώπου που αποτελούσε πρότυπο θάρρους, γενναιοδωρίας, ψυχικού σθένους και ενθουσιασμού.
