Νύχτες Θεάτρου στο Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου 2026 20-26 Ιουλίου: Η Ειρήνη του Καραθάνου, το 1961 των Φραγκούλη-Σελαμσή. Τελευταία εβδομάδα για την Πειραιώς 260 μιας και την ερχόμενη Δευτέρα κατεβάζει ρολά με την λήξη των παραστάσεων. Όχι οριστικά όμως, μιας και έχουμε λάβει την υπόσχεση ότι τον Σεπτέμβριο, θα επιστρέψουν παραγωγές που άρεσαν και είχαν ζήτηση που δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί στον πιεσμένο προγραμματισμό του καλοκαιριού
Τελευταία εβδομάδα για την Πειραιώς 260 μιας και την ερχόμενη Δευτέρα κατεβάζει ρολά με την λήξη των παραστάσεων. Όχι οριστικά όμως, μιας και έχουμε λάβει την υπόσχεση ότι τον Σεπτέμβριο, θα επιστρέψουν παραγωγές που άρεσαν και είχαν ζήτηση που δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί στον πιεσμένο προγραμματισμό του καλοκαιριού.
Εξαίρεση ως φαίνεται αποτελεί η παράσταση των Βίλιας Χατζοπούλου και Θέμη Πάνου, που ως φαίνεται κέρδισε το κοινό και επαναλαμβάνεται για δύο ακόμα παραστάσεις αυτήν την εβδομάδα και μάλιστα μεταφέρεται από τη μικρότερη αίθουσα Β στην μεγαλύτερη αίθουσα της Πειραιώς, στον Χώρο Δ.
Αυτή η εβδομάδα χαρακτηρίζεται και από τις παραστάσεις θεάτρου χορού του SYSTEMA, του show case δηλαδή του φεστιβάλ, του Εθνικού Θεάτρου και του φεστιβάλ Καλαμάτας σε μια δυναμική προσπάθεια εξαγωγής των παραστατικών τεχνών της Ελλάδας.
Σε ό,τι αφορά το θέατρο, ολοκληρώνει τις παραστάσεις της η «Νοχαβελάνδη» του Γιώργου Βουρδαμή, ενώ θα δούμε την «Φαλακρή Τραγουδίστρια» από την Μαριλένα Κατρανίδου στο Θέατρο Αλκμήνη, και το «Michel: Ασκήσεις θνητότητας» του Θανάση Κριτσάκη στο Σύγχρονο Θέατρο.
Με θέατρο από τη Βραζιλία και μια μετατροπή του «Εχθρού του λαού» του Ίψεν, σε λαϊκό δικαστήριο, σύμφωνα με την πρόταση της Κριστιάν Ζαταΐ, θα αποχαιρετήσουμε την πιο δροσερή από ποτέ Πειραιώς 260.
Στην Επίδαυρο, θα δούμε την «Ειρήνη» του Νίκου Καραθάνου σε μια all star διανομή ενώ στην Μικρή Επίδαυρο συμπράττουν ο Χάρης Φραγκούλης στη σκηνοθεσία και ο Κορνήλιος Σελαμσής στη μουσική για μια επίσκεψη στα ερειπωμένα Ξενία του «1961»
Συγκεκριμένα:
Γιώργος Βουρδαμής Νοχαβελάνδη Ένα γουέστερν δωματίου του Γιάννη Αποσκίτη
Η Νοχαβελάνδη, σε πρωτότυπο κείμενο του Γιάννη Αποσκίτη και σκηνοθεσία του Γιώργου Βουρδαμή, είναι μια μαύρη φάρσα για την αποικιοκρατική κληρονομιά, την απληστία και τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου που καταναλώνει τα πάντα, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό. Χρησιμοποιώντας τη θεματική και αισθητική των γουέστερν και τον αφανισμό των φυλών της αμερικανικής ηπείρου ως ιστορικό γεγονός και παγκόσμιο αφήγημα, οι δημιουργοί σκαρώνουν μια πολιτική σάτιρα για την ανθρωπότητα και την αδηφάγα φύση της – μια παραβολή για τα πολλαπλά Ελ Ντοράντο* των τελευταίων αιώνων. Τρεις ηθοποιοί και μία χορεύτρια παρασύρονται στη δίνη ενός ματαιόδοξου λούνα παρκ, όπου μία πρώην πορνοστάρ, ένας Κινέζος επενδυτής, ένας χρεοκοπημένος τζογαδόρος και μία Ελληνίδα οικονόμος συντονίζονται σε ξέφρενους καουμπόικους ρυθμούς, μέσα στις στάχτες του αμερικανικού ονείρου. Τι απομένει να κατακτήσουμε όταν έχουμε κατακτήσει τα πάντα; ( 20/07/2026 στις 19:00, 21/07/2026 στις 16:30, Θέατρο 104, Διάρκεια 90)
Η Φαλακρή Τραγουδίστρια είναι ένα βαθιά αντιθεατρικό έργο, έτσι άλλωστε το χαρακτήριζε και ο ίδιος ο συγγραφέας του. Ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή το 1950, προκαλώντας την οργή των θεατών, οι οποίοι προχώρησαν σε μαζικές αποχωρήσεις και αποδοκιμασίες. Μέσα στα επόμενα χρόνια, ωστόσο, καθιερώθηκε ως ένα από τα σημαντικότερα έργα του παγκόσμιου θεάτρου, αλλάζοντας δια παντός τους όρους της σύγχρονης δραματουργίας. Στην εκδοχή που προτείνει η Μαριλένα Κατρανίδου, το έργο αντιμετωπίζεται ως πεδίο έρευνας πάνω στους ανθρώπινους μηχανισμούς συμπεριφοράς. Μια σκηνική πρόταση γύρω από το παράλογο, μια δραματουργία φτιαγμένη από ετερόκλητα υλικά, γεμάτη παγίδες που μοιάζουν παράλογα λογικές. Μία ιστορία κλισέ: δύο τυπικά ζευγάρια Άγγλων, μία υπηρέτρια, ένας πυροσβέστης, ένα κουδούνι που χτυπάει, μία πιθανή φωτιά. Κι όμως το πραγματικό ζήτημα βρίσκεται αλλού. Πόσες κοινές λογικές χρειάζονται για να προκύψει το παράλογο; Παίζουν Αλίκη Ατσαλάκη, Γεωργία Κυριαζή, Ειρήνη Κυριακού, Αλέξης Τσιάμογλου, Πάνος Δεληνικόπουλος, Ιάσων Άλυ, Δημήτρης Λώλης (Δευτέρα 20/7, Τρίτη 21/7 στις 19.00, Τετάρτη 22/7, Πέμπτη 23/7 στις 21.00, Θέατρο Αλκμήνη,Διάρκεια 75΄)
Θέμης Πάνου – Βίλια Χατζοπούλου Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα
1950. Στον πρώτο της διορισμό, μια δασκάλα αφήνει την ηπειρωτική Ελλάδα και ταξιδεύει σε ένα μικρό νησί των Κυκλάδων για να διδάξει σε ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Αυτή η μετακίνηση πάνω στον χάρτη πυροδοτεί έναν εσωτερικό μονόλογο, ο οποίος γεννιέται είτε από μια επιτακτική ανάγκη είτε από μια βαθιά, άγνωστη μέχρι τότε, επιθυμία. Είναι, πάντως, ο μόνος τρόπος που διαθέτει για να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα σε όσα έμειναν πίσω και σε όσα αρχίζουν. Τον ρόλο της δασκάλας ερμηνεύει ο Θέμης Πάνου. Ισορροπώντας ανάμεσα στα δύο νησιά της ιστορίας και τεντώνοντας το σώμα σαν γέφυρα, προσπαθεί να ενώσει τις δύο στεριές που τις χωρίζει η θάλασσα για χάρη των προσώπων που πάσχουν – μια τίμια μάχη και αγωνία που γίνεται το μέτρο των ανθρώπων. Μπορείτε να διαβάσετε ανταπόκριση πρόβας ΕΔΩ (Δευτέρα 20/7, Τετάρτη 22/7 στις 21.30, Χώρος Δ Πειραιώς 260, Διάρκεια 70΄)
Θανάσης Κριτσάκης Michel: Ασκήσεις θνητότητας
Το Michel: Ασκήσεις Θνητότητας είναι μια παράσταση πρωτότυπης δραματουργίας που πραγματεύεται θραύσματα καθημερινού λόγου, όπως αυτά αποτυπώνονται στον χώρο ενός γυμναστηρίου, καθώς και εμβληματικά κείμενα του δυτικού πολιτισμού. Βασισμένη στο σπουδαίο έργο του Μισέλ Φουκώ, Επιτήρηση και Τιμωρία, έχει ως κεντρικό άξονα το σώμα, το οποίο νοείται ως τόπος καθυπόταξης και κυριαρχίας των υποκειμένων. Το σώμα ως ένα σύστημα σημείων, ένα πεδίο λειτουργιών, μια μηχανή που μπορεί να αναλυθεί, να ελεγχθεί και να παράγει μέσα από την επιτήρηση, την άσκηση, τη θεραπεία, την πρόληψη, την αισθητικοποίηση και τον κολασμό. Με όχημα τόσο το χιούμορ όσο και το στοιχείο του δράματος, η παράσταση –που βασίζεται σε συνεντεύξεις– ταλαντεύεται ανάμεσα στον ρεαλισμό, την καθαρή μυθοπλασία και τον σουρεαλισμό, για να επιστρέψει τελικά σε μια ατόφια καλλιτεχνική πρόσληψη και αποτύπωση της πραγματικότητας. Παίζουν Γιώργος Βουρδαμής, Λάμπρος Γραμματικός, Άλκηστις Πολυχρόνη, Μαρία Τσιμά, Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης (Τρίτη 21/7 στις 21.30, Τετάρτη 22/7 στις 21.00, Πέμπτη 23/7 στις 22.00, Σύγχρονο Θέατρο,Διάρκεια 90΄)
Νίκος Καραθάνος Ειρήνη Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη
Η Ειρήνη κατέχει κομβική θέση στο συνολικό έργο του Αριστοφάνη ως η άκρως συμφιλιωτική και πλέον αισιόδοξη από τις πολιτικές του κωμωδίες. Παρά τον ισχυρό δεσμό της με την εποχή που τη γέννησε, παραμένει διαχρονική γιατί φωτίζει έναν μηχανισμό που επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα: τους πολέμους που παρατείνονται εις βάρος των πολλών και προς όφελος λίγων. Η επιμονή του απλού ανθρώπου να διεκδικήσει την ειρήνη, ακόμα και ενάντια στη λογική της εξουσίας, καθιστά το έργο απόλυτα επίκαιρο σε έναν κόσμο όπως ο σύγχρονος, όπου οι εισβολές, η βία, οι απειλές, η ανασφάλεια και ο κυνισμός εξακολουθούν να παρουσιάζονται ως μια αναπόφευκτη πραγματικότητα. Ο Νίκος Καραθάνος, ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Άγγελος Τριανταφύλλου είναι οι βασικοί συνένοχοι μιας νέας παράστασης, μιας νέας διασκευής, μιας απάντησης στην τρέλα με την τρέλα. Παίζουν Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Θανάσης Αλευράς, Πάνος Παπαδόπουλος, Γιάννης Κότσιφας, Ιωάννα Μαυρέα, Βάσω Καβαλιεράτου, Φοίβος Δεληβοριάς, Νίκος Καραθάνος, Άγγελος Τριανταφύλλου, Γιλμάζ Χουσμέν, Άλκης Μπακογιάννης, Κωνσταντίνος Κοντογεωργόπουλος, Κωνσταντίνος Ζωγράφος, Βασίλης Παπαδόπουλος, Γιάννης Σαμψαλάκης, Σπύρος Μπόσγας, Αντώνης Χρήστου (Παρασκευή 24/7, Σάββατο 25/7 στις 21.00 Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου)
Η πρόθεση του έργου είναι να προσκαλέσει το κοινό σε ένα ερείπιο που προσωρινά θα ανασάνει, θα ζωντανέψει –για μια ώρα και λίγο παραπάνω– και θ᾽ ακουστεί ασθενικά η φωνή του. Με λίγα φορητά φώτα και μία φορητή ηχητική εγκατάσταση, το θέαμα προσομοιάζει με το γύρισμα μιας κινηματογραφικής ταινίας, όπως το βλέπουμε σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Οι μουσικοί σχηματίζουν έναν κύκλο που στο κέντρο του στέκει ένα πρόσωπο, μια γυναίκα, και λέει την ιστορία της. Είναι η ζωή της και μαζί ο καιρός της. Κάποιες φορές ακούγεται μια ανδρική φωνή, ένα πρόσωπο που δεν βλέπουμε ποτέ. Άλλοτε, βλέπουμε ένα νέο κορίτσι έξω από τον κύκλο – τραγουδάει ή μένει σιωπηλό. Το κοινό, εμείς, καθισμένοι σε ημικύκλιο παρακολουθούμε τι συμβαίνει μέσα στον κύκλο. Όχι με βλέμμα νοσταλγικό ή λυπημένο, αλλά με βλέμμα που κτίζει κόσμους, ή καλύτερα: με βλέμμα που αντικρίζει, βλέμμα ερωτικό. Οι δημιουργοί απευθύνουν μια πρόσκληση στο κοινό να κατοικήσει, έστω και στιγμιαία, ένα ερείπιο. Παίζουν Μαρία Αρζόγλου, Μαρία Σκουλά (Παρασκευή 24/7, Σάββατο 25/7 στις 21.30 Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, Διάρκεια 75΄)
Η Αφηγηματική Αρχαιολογία είναι μια ξεναγητική και περιπατητική περφόρμανς, που υλοποιείται φέτος για πρώτη φορά στον Αρχαιολογικό Χώρο της Επιδαύρου. Με θέμα «Επίδαυρος – Το σώμα και το μυστήριο της ίασης», η δράση αυτή με τη συμβολή και μέσα από τη δυναμική των παραστατικών Τεχνών, προτίθεται να μας φέρει σε επαφή με το ‘ειδικό αφήγημα’, τη μοναδιαία και ιδιαίτερη ιστορία αυτού του Αρχαιολογικού χώρου. Η Αφηγηματική Αρχαιολογία, ως ερευνητική και παραστασιακή μεθοδολογία, έχει ήδη δοκιμαστεί με αξιοσημείωτα αποτελέσματα σε αρχαιολογικούς χώρους σε Ελλάδα και Ιταλία, μετουσιώνοντας θεαματικά την αρχαιολογική πληροφορία σε βιωματική εμπειρία για τον επισκέπτη. Αυτή η περιπατητική ξεναγητική περιπέτεια διατρέχεται από δύο βασικά μεθοδολογικά ερωτήματα: Γιατί επισκέπτεται κανείς έναν αρχαιολογικό χώρο; Τι αναζητούμε εκεί; (Από 4/7 έως 26/7 κάθε Σάββατο στις 10.00 και στις 18.00 και κάθε Κυριακή στις 10.00, Αρχαιολογικός Χώρος Επιδαύρου Διάρκεια 90΄)
Christiane Jatahy A TRIAL Βασισμένο στο έργο Ένας εχθρός του λαού του Χένρικ Ίψεν
Το A TRIAL μετατρέπει το έργο του Ίψεν σε ένα σύγχρονο, συμμετοχικό ‘λαϊκό δικαστήριο’, όπου η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται απλώς αλλά τίθεται υπό κρίση. Αφετηρία είναι το σκάνδαλο που πυροδοτεί την πλοκή στο Ένας εχθρός του λαού (1882) του Νορβηγού δραματουργού: ο γιατρός Τόμας Στόκμαν, υπεύθυνος υγειονομικού ελέγχου των δημοτικών λουτρών από τα οποία εξαρτάται η ευημερία της πόλης, ανακαλύπτει ότι το νερό είναι επικίνδυνα μολυσμένο. Συνειδητοποιεί έτσι ότι η προστασία της δημόσιας υγείας απαιτεί πολιτική δράση, κόστος και σύγκρουση. Όταν ο Στόκμαν επιμένει να μιλήσει, η πόλη –θεσμοί, Τύπος και πλειοψηφία– τον στοχοποιεί και τον βαφτίζει ‘εχθρό του λαού’. Η Βραζιλιάνα δημιουργός Κριστιάν Ζαταΐ, μία από τις πιο ισχυρές φωνές της σύγχρονης διεθνούς σκηνής και βραβευμένη με τον Χρυσό Λέοντα για το Θέατρο στη Μπιενάλε της Βενετίας το 2022, πιάνει το νήμα της ιστορίας από εκεί που το άφησε ο Ίψεν: ο γιατρός Στόκμαν επιστρέφει και ζητά μια δεύτερη κρίση. Όχι απαλλαγή, αλλά το δικαίωμα σε μια ουδέτερη διαδικασία που θα κρίνει τις πράξεις, τις επιλογές και τη δημόσια στάση του. Υπήρξε, τελικά, προσπάθεια υπονόμευσης της δημοκρατίας; Είναι ή δεν είναι ‘εχθρός του λαού’; Ο ίδιος αναλαμβάνει την υπεράσπισή του, ενώ ο αδελφός του και δήμαρχος της πόλης Πέτερ εμφανίζεται ως κατήγορος· οι υπόλοιποι χαρακτήρες παρελαύνουν με τις δικές τους εκδοχές της αλήθειας, μετατρέποντας την οικογενειακή σύγκρουση σε συλλογικό καθρέφτη. (Κυριακή 26/7, Δευτέρα 27/7 στις 20.00, Χώρος Η Πειραιώς 260, Διάρκεια 150΄)